De ruimtelijke filminstallaties van Femke Schaap zijn efemere, onstabiele werelden waar de toeschouwer zich vaak letterlijk in kan begeven. Projecties van beelden uit de media of juist grafische vormen van
wit licht, op kwetsbare materialen als piepschuim, papier en tandenstokers, en middelen als herhaling, synchroniciteit en toeval worden gebruikt om een wisselwerking te creëren tussen een mentale filmwereld en een ruimtelijke ervaring.
Schaap ensceneert hiermee een snijpunt van interieure en exterieure
systemen van
beleving, een interface tussen fantasie en werkelijkheid.